Amosando 1783 resultados

Esta sociedade foi creada na Habana o 10 de decembro de 1928 polos naturais das parroquias de Arnois, San Miguel de Castro, Cira, Dornelas, Orazo, Loymil, Oca, Agar, Remesar, Santo Tomás de Ancorados, Riobo e Berres, dos concellos de A Estrada e Silleda, residentes na capital cubana.
A súa primeira directiva estaba formada por: Ramón Reymóndez, socio nº 1, presidente; Pedro Quinteiro, vicepresidente; José Pereiras, secretario; José Bahamonde, vicesecretario; Antonio Calveiro, tesoureiro; Manuel Villar, vicetesoureiro; e vocais: Isolino Louzao, Ramón Mosquera, Germán Gómez, José García, José Brey, Antonio Andrade, José Requeijo, José Fernández Barcalá, Antonio Brey, Evaristo Rey, Crescencio Valladares, Generoso Calveiro, Aquilino Quintero, José Abelleiro, Andrés Calvo, Constantino Nogueira, Gumersindo Otero, Alfonso Paredes, Albino Gañete, Maximino Reymondez, Ramón Souto e Valentín Cotovade.
Foi unha entidade benéfica e instrutiva, coa finalidade prioritaria de "fomentar y divulgar la enseñanza".
No ano 1935 inauguran o seu Panteón social no Cemiterio Colón.
A partir de 1956 pasa a ser mutualista: dispensa protección e amparo aos seus asociados como o pago da pasaxe a España e outras axudas económicas a socios en situación precaria.

Esta sociedade foi creada polos emigrantes naturais do partido xudicial de Noia, residentes na Arxentina, cunha finalide instrutiva, cultural e recreativa
Entre os seus fundadores destacan Pedro Vilariño, primeiro presidente social, Avelino Blanco, Eduardo Sánchez, Manuel Patiño, Robustiano Cisneros, Juan Martínez, Manuel Agrelo, Juan Juanatey, Jesús Romarís, Domingo Fernández, Eduardo Rodríguez, Ventura García, José Vilariño, Antonio Seijas e Ramón Villanueva, entre outros.
En 1986 aproban a súa fusión co "Centro del Ayuntamiento de Rianxo", pasando a denominarse "Centro Noya - Rianxo".

Esta sociedade foi fundada o 17 de xuño de 1927 na cidade da Habana polos emigrantes do partido xudicial de Corcubión residentes na illa para promocionar a instrución na súa terra natal, o recreo e a protección dos seus socios.
A Xunta Directiva fundacional estivo formada por: presidente, Manuel Castiñeiras Canosa; vicepresidente, Jesús Barros; secretario de actas, Ramón Pena Ríos; vicesecretario de actas, Juan Marcote; tesoureiro, Manuel Allones; vicetesoureiro, José León; secretario de correspondencia, Isidro Liñeiro; vicesecretario, José Blanco; vocais: José Blanco, Segundo Díaz, Ramón Carballo, Francisco Blanco, Baltasar Rodríguez, José Parga, Pedro Louzán, José Martínez, José Lema, Alejandro Pérez, José Pérez, José Muñiz, Sandalio Fernández, Manuel Fernández, Manuel Martínez, Ramón Marcote, José Atán, José Crego, Juan Costa e Ramón García.
Non se dedicaron a construír escolas, pois segundo eles xa había bastantes gracias o labor da "ABC de Corcubión" en Arxentina e dos indianos da zona (Fernando Blanco de Lema, en Cee e José Carrera y Fábregas de Corcubión), pero xestionan ante as autoridades escolares, o estabelecemento dun servizo de transporte para os alumnos das parroquias alonxadas.
Na actualidade esta sociedade ten como presidente a Antonio Castro.
Pertence á "Comisión Coordinadora de las Sociedades Gallegas de Cuba" (29/05/1992).
Forma parte da "Federación de Sociedades Españolas de Cuba" (7/04/1992).
Xa extinguida para a formar parte da sociedade "Hijos del Distrito de Sarria" (Data da fusión por confirmar)

Creada o 26 de xullo de 1924 polos naturais do partido xudicial de Arzúa residentes na Habana, co obxectivo de dar protección aos seus membros, mediante socorros económicos en caso de enfermidade, e a creación dun panteón no Cemiterio Colón para os socios e familiares máis próximos.
O seu primer presidente foi Francisco García Naveiro, a quen lle correspondeu o título de Presidente de Honra.
Actualmente esta sociedade de beneficencia e recreo está centrada na axuda aos socios máis necesitados e o mantemento dos dous Panteóns que posúen.
O seu presidente actual é Fernando Ruíz Ortiz.

A orixe desta sociedade está no ano 1904, data na que os naturais do partido xudicial de Lalín, residentes en Arxentina, se uniron para construír un cemiterio na súa localidade natal; este cemiterio foi entregado máis tarde ao concello, xa que era o único que existía na zona con características modernas.
Desta agrupación de veciños é froito a sociedade "Hijos del Partido de Lalín", que naceu oficialmente o 7 de agosto de 1908, coa pretensión de cubrir outras necesidades que había no pobo. Para facer máis extensiva a súa actuación, a sociedade creou varias subcomisións no pobo de Avellaneda, en Villa Urquiza, e noutros países como Uruguai e Cuba, onde tamén existía unha ampla colonia de lalinenses e así unir esforzos.
A construción dun hospital-casa-asilo na vila de Lalín foi un proxecto moi ambicioso que rematou en fracaso pola escasa axuda que atoparon no propio Lalín. Dous anos máis tarde, reconverteron o edificio, construído pola sociedade, nunha escola e granxa agrícola experimental.

O 25 de xullo de 1982, e despois dunha vida societaria do máis intensa, vinculada aos problemas tanto da súa terra natal (entre outros, financia a construción dun monumento adicado á memoria do aviador Joaquín Loriga e tamén ao científico Ramón Aller; entrega de doazóns ás viúvas e aos seus fillos durante a guerra civil, etc.) como dos seus compatriotas emigrantes con menos posibles, deciden fusionarse coas sociedades de "Hijos de Silleda" (1908), "Unión del Partido de Lalín" (1921) e "Hijos del Ayuntamiento de Golada y sus contornos" (1930). Créase unha unha nova sociedade denominada "Centro Lalín de Buenos Aires" para aglutinar a todos os emigrantes da comarca do Deza e poder así sobrevivir ante as dificultades que se presentan na actualidade como a idade avanzada dos socios e a grave crise económica que se está a vivir na Arxentina.

Esta sociedade foi fundada na Habana polos naturais da comarca do Deza residentes a instancias dunha entidade similar existente na Arxentina. Foi creada co obxectivo fundamental de construír conxuntamente un Hospital-Asilo en Lalín.
O 20 de marzo de 1910, os lalinenses residentes na Habana, aproban a súa creación baixo o nome de "Sociedad de Instrucción, Beneficencia y Recreo Hijos del Partido de Lalín", con sede no Palacio do Centro Gallego de La Habana. O seu comité organizador estaba formado por Cándido Lamas, Manuel Lorenzo e Maximino López. Outros socios fundacionais foron: polo concello de Silleda, Constantino Terxeido, José Ramos, Manuel Rey e Gerardo Pombo; por Lalín, Francisco Souto, Cándido Lamas, Guillermo González, Rosendo Sanmartín, Antonio Iglesias e Manuel Taboada; por Carbia: Manuel Pedreira, José Fernández, Solitario López e Manuel Quintero; pola Golada: Manuel Pallares, Andrés Iglesias, Casimiro Miguélez e José Barrios; polo concello de Rodeiro: Jesús Diéguez, José Meijome, Gumersindo Fernández; por Dozón: Casiano Lorenzo, Daniel Castro, Eladio Calvo e Gumersindo Gómez. Deles saíu a primeira Xunta Directiva baixo a presidencia de Cándido Lamas.
A finalidade da sociedade foi a procura de protección e axuda entre todos os seus asociados, así como a unión dos connaturais do partido xudicial de Lalín residentes na illa.
No ano 1913 os seus esforzos centráronse na financiación da construción do Hospital-Asilo na vila de Lalín.
A partir de 1923 esta sociedade forma parte do "Comité de Sociedades del Partido de Lalín" que estaba integrado ademáis polas seguintes sociedades:"Club Lalín", "Hijos del Ayuntamiento de Rodeiro", "Hijos del Ayuntamiento de la Golada", "Hijos del Ayuntamiento de Silleda".
Na actualidade organizan actividades culturais como cursos de língua galega e teñen un grupo folclórico de baile galego. No ano 1992 contaban cun total de 286 socios dos que o 80 % son galegos ou descendentes de galegos.
A súa presidenta actual é Josefina de la Caridad López González.

Esta sociedade instrutiva e mutualista foi creada na Habana polos naturais do concello de Sarria o 1 de febreiro de 1917. Un dos promotores da súa fundación e primeiro presidente foi Eliseo Pallarés Pérez.
O ano 1921 comenzan as xestións para a construción dunha escola na vila de Sarria; contan tamén cun servizo de beneficencia e asistencia para o auxilio dos socios presos, socorro aos enfermos ademáis de financiación para repatriacións.
A partir de 10 de febrero de 1944, pasou a ser "Sociedad de Beneficencia e Protección Mutua Hijos del Distrito de Sarria".
No ano 1956 cambian o regulamento que recolle os seguintes obxectivos: prestar auxilio aos asociados no caso de enfermidade, carencia de traballo, inutilidade física ou repatriación dacordo co que dispoñen estes estatutos; fomentar a unión entre os sarrianos e en particular os socios co fin de que poidesen prestar mutua protección e por último, organizar e efectuar conferencias, bailes e calquera outro acto para recabar fondos para a sociedade a beneficio dos asociados.

Esta sociedade fundouse o 9 de novembro de 1922 polos emigrantes do concello de Silleda (Pontevedra) residentes na illa de Cuba con fins recreativos e mutualistas.
A partir de 1923 formou parte do "Comité de Sociedades del Partido de Lalín" no que estaban integrados o "Club Lalín", "Hijos del Ayuntamiento de Rodeiro", "Hijos del Ayuntamiento de la Golada" e "Hijos del Partido de Lalín".
O 15 de xuño de 1931 cesaron nas súas actividades por falta de membros ata que nunha reunión o día 9 de novembro de 1943 deciden reanudar as súas labores sociais, facéndoo efectivo o 1 de decembro.

Esta sociedade foi creada a partir das reunións da Sociedad recreativa "Juventud Unida del ayuntamiento del Puerto del Son". O 6 de abril de 1918 un grupo de sonenses, liderados por Juan Pérez (primeiro presidente social), Joaquín Santos e Rafael Enríquez, residentes en Avellaneda, coa intención de fundar unha institución destiñada a unir e protexer ás familias dos seus asociados.
Creouse para poder desenvolver actividades sociais, culturais, recreativas e deportivas.
No ano 1925 mercan coa súa homónima de Montevideo, un terreo para construir un edificio que funcionará como escola financiada pola entidade. Tamén teñen en proxecto construir un cimeterio na vila de Porto do Son cun custo aproximado de 25.000 pesetas.

Sociedade fundada polos naturais do concello de A Pastoriza coa finalidade de protección mutua e recreo. As súas actividades estaban dirixidas a cumprir ambos obxetivos: crearon unha comisión para visitar aos socios enfermos, intentando axudalos económicamente en casos de necesidade; organizaban actividades de lecer para os socios, como un banquete anual onde celebraban o seu aniversario social, ou merendas e bailes para manter a unión e a fraternidade entre os asociados. Dous presidentes destacados foron José María Paz e Manuel Muniello.
O seu presidente actual é Antonio Sabas Martínez Seco. Na actualide seguen centrados na atención e axuda aos seus socios máis necesitados na medida das súas posibilidades.

Esta entidade foi creada polos emigrantes naturais do concello ourensán da Peroxa residentes en Bos Aires. Entre os seus fins destaca a fundación dunha escola laica na Peroxa "para que reciban democrática instrucción los hijos de nuestros hermanos", axudar na protección aos recén chegados e dar cobertura e axuda económica aos socios necesitados.
A súa directiva fundacional estaba constituída polos seguintes membros: presidente, Antonio Montouto; vicepresidente, Isabelino Varela; secretario, Delfín Vázquez; prosecretario, Francisco Rodríguez; tesoureiro, Camilo Moure; protesoureiro, Enrique Fernández; contador, Manuel R. López; subcontadores, Frnacisco Rodríguez e 6 vogais.
En 1922 organiza un gran festival artístico e un baile familiar a beneficio da esola laica que desexan fundar na Peroxa pero da que non temos noticias sobre a súa creación.
En 1928 mandan unha doazón de 1.000 pesos para a continuación dunha estrada no seu concello natal.
En 1940, os socios aproban en asemblea xeral a fusión deste centro co "Centro Villamarín", formando unha nova entidade chamada "Centro Villamarín-Perojano".

Esta sociedade municipal foi fundada na Habana o 4 de xullo de 1915 por un grupo de emigrantes do concello da Estrada. Os seus fundadores foron: Francisco Márquez, Manuel Vicente, Jesús Bascuas, Manuel Fernández, Albino Matalobos, Manuel Collazo, Marcelino Coto, Albino Valcárcel, Florentino Fraga, José Villaverde Bra, Enrique Puente, José Caramés, Faustino Matalobos, Juan Iglesias, José Fernández, Manuel Muñiz, José Giandanes e Jesús Silva. O seu primer presidente foi José Brea.
Entre as finalidades recollidas nos seus estatutos destacan as recreativas, coa celebración de festas e festivais; de instrución, coa construción de escolas na súa terra natal; políticas e tamén de carácter asistencial benéfico.
No ano 1922 crean unha comisión permanente de instrución na vila da Estrada, encargada de xestionar a construción de escolas de ensinanza en cada unha das parroquias que integran o concello. En 1928 eran propietarios do edificio donde radicada a "Casa do Emigrado" no seu concello natal, e xestionan a compra dos fondos necesarios para a creación dunha biblioteca.
Na cidade da Habana teñen un amplo programa de reivindicación contra o caciquismo rural que azotaba o seu concello, criticando a falla de escolas e a necesidade de melloras; as súas denuncias e proclamas publícanse no xornal "El Emigrado", de tirada semanal, editado na Estrada, gracias a súa financiación.
No ano 1950 cambian os obxectivos sociais pasando a ser unha sociedade mutualista e recreativa, co fin de prestar auxilio e protección aos asociados e a celebración de actos culturais, festivais de confraternidade social, etc. e continúan financiando publicacións na Estrada ou na Habana, pero xa cun carácter menos reivindicativo que no pasado, obviando os temas de carácter relixioso ou político.

No ano 1922 reuníronse un grupo de goladenses para charlar sobre os recordos da terra, e pouco e pouco foi xurdindo a idea de formar unha agrupación que lles servira como lugar de reunión e co ánimo de protexerse mutuamente ademáis de fomentar a instrución e o recreo ó estilo dos pobos de procedencia.
A sociedade constituíuse nunha xunta xeral celebrada no "Centro Gallego de La Habana" o 10 de setembro de 1922. A partires de 1923 esta sociedade forma parte do "Comité de Sociedades del Partido de Lalín" que estaba integrado ademais polas seguintes sociedades: "Club Lalín", "Hijos del Ayuntamiento de Rodeiro", "Hijos del Partido de Lalín" e "Hijos del Ayuntamiento de Silleda".
Tivo varias denominacións en toda a súa traxectoria, polos nomes de "Hijos del Ayuntamiento de La Golada", "Sociedad Hijos del Ayuntamiento de Golada. Sociedad de Instrucción, Protección y Recreo". Segundo o artigo número 2 do seu Regulamento social de 1929 a sociedade terá por obxecto: a mellora da instrución na Golada, e a protección e recreo aos seus asociados, tamén velará pola unión e a boa armonía de todos os seus socios, celebrando reunións, festas e outros actos recreativos.
No ano 1933 forman a Mesa da Directiva: Daniel Iglesias Val, presidente; Albino Casares, vicepresidente; José Costa, secretario; Ramón Varela, vicepresidente; Juan Costa, tesoureiro; David Méndez, vicetesoureiro; José Tirador, contador; Antonio Galego, vicecontador; Ángel García Carela, secretario de correspondencia.
En 1951 o presidente proposto, expón que aceptaría o cargo sempre e cando a entidade se comprometese a construír un Panteón Social. Este período tomouse o acordo de emitir bonos reintegrables para que a costa da súa adquisición poideran iniciar as obras. Finalmente os asociados fixeron un aporte á sociedade, pois ningún admitíu o reintegro.
Un acontecemento destacado foi a súa fusión o 29 de agosto de 1987 coa "Sociedad de Naturales de Puentes de García Rodríguez" creada o 28 de xaneiro de 1912. Dende entón as sociedades irmandadas integran a directiva ata a actualidade, reformando o regulamento social para o seu mellor funcionamento.

Sociedade fundada na Habana en 1908 polos naturais do concello de Cerdido, emigrantes en Cuba, baixo o nome de "Pila Ancha", coa finalidade prioritaria de fomentar a instrución na súa terra natal e o facilitar a unión entre os seus asociados, organizando festas e un banquete anual.
En Galicia financiou a construción e o mantemento de dous planteis escolares de ensino primario, nas parroquias de San Antonio do Barqueiro e de San Martiño de Cerdido; estes edificios eran arrendados ao concello de Cerdido, coa condición de que instalasen alí as aulas para os nenos e nenas da zona. Esa cota era dedicada á conservación dos edificios, axudas pecuniarias para os alumnos e como pensións para os seus socios carentes de recursos.
O seu presidente actual é Calixto R. García Díaz.

Esta entidade de instrución y beneficencia foi fundada o 25 de xuño de 1921 polos naturais do concello de Cedeira que emigraran á cidade da Habana. O seu fin primordial foi o de axudar aos seus paisanos na terra natal a construír unha escola para fomentar a instrución dende a pedagoxía moderna. Os seus esforzos van tamén encamiñados na procura da unión entre os seus connaturais residentes na illa de Cuba.

O vicepresidente da entidade, Manuel Rodríguez López, fixo entrega dun préstamo de cen pesos e doou o solar gratuitamente para facer a Casa-Escola de Piñeiro. En 1925, con motivo da colocación da primeira pedra do edificio escolar, organizan un festival para o cal recadan fondos entre os membros da sociedade. A inauguración do novo centro tivo lugar en 1927.

A súa primeira Directiva estivo integrada por: Juan Pego Martínez, como presidente; vicepresidente, Manuel Rodríguez López; secretario, Enrique García Fraguela; vicesecretario, José Piñón Crego; tesoureiro, Manuel García Sanjurjo; vicetesoureiro, Feliciano Muíño Fraguela; vocais: José Aneiros Casal, José Gundín Piñón, Juan López, Faustino Pegueiras Barro, Manuel Villadóniga Rodríguez, Antonio Freire Rey, José Candales Rey, Eduardo Couto, Victoriano Pernas Pérez, Antonio Pernas Pérez, Francisco Martínez García, Vicente Peñón Crego, Paulino Díaz García, José Pita.

Esta sociedade, recreativa e mutualista, foi fundada por un grupo de emigrantes galegos, naturais do concello de Carnota, residentes na Arxentina. Fernando Siaba, foi un dos seus fundadores.
Nos anos 40 edita como voceiro social a publicación "Vida Carnotana".
No ano 1953 integránse na "Unión Muradana", da que forman parte todas as sociedades de residentes do partido xudicial de Muros en Bos Aires.

Esta sociedade foi fundada o 12 de agosto de 1928 na Habana polos naturais das parroquias de Pedrodeume, Bermui e Faeira, do concello de A Capela residentes na illa de Cuba. A iniciativa xurdíu de tres destes emigrantes: Manuel Anca Grueiro, Alejandro Hermida Grueiro e Juan López Formoso.
Os seus obxectivos foron o fomento da instrución na súa terra natal e a mutualidade para os seus socios.
En 1930 apoian unha campaña ante a Deputación da Coruña a favor da construción da estrada de Ribadeume a Permui. Na cidade da Habana destacaron as súas actividades de carácter social: auxilios económicos por enfermidade e visitas aoss socios enfermos ademáis de actividades recreativas: organización de festivais para conseguir fondos e arranxar panteóns sociais.
Ao longo da súa historia esta sociedade estivo presidida por: Francisco Grueiro Rivera, Baltasar Antón Tenreiro, Andrés Fernández Moré, Antonio Barro Cabarcos, Danivel Vázquez Gayoso, Rosendo Caveiro Meizoso, Fermín Corral Adega, Antonio Carballo Fernández, Manuel Anca Grueiro, Armando Mon López; desde 1988 é presidente da entidade Oscar Olimpo Machado Naranjo.

Esta sociedade foi fundada na Habana o 5 de marzo de 1921 polos emigrantes da parroquia de Santiago de Buxán, concello de Val do Dubra, residentes en Cuba.
A súa Directiva fundacional estivo formada por: presidente, Manuel Fernández; vicepresidente, José Mesejo Nieto; secretrio, José Fraga Méndez; tesoureiro, Francisco Rivas; vicesecretario, Manuel Fraga Negreira; vicetesoureiro, Miguel Mesejo Nieto; vocais: Jesús Bardanca Romero, Manuel Mesejo Nieto, Jesús Blanco, Andrés Mariño, Joaquín Cambón, Manuel Iglesias, Serafín Rivas, Avelino Fraga, Alfonso Blanco, José M. Canedo. Contaba nos seus inicios con 147 socios, todos galegos.
Tivo finalidade instrutiva, e no ano 1922, sendo presidente José Mesejo, aprobaron en asembleia a construción dun edificio para colexio na súa parroquia de orixe. Tiveron tamén unha forte implicación política, publicando no ano 1923 un Manifesto Anticaciquil. No ano 1924 crearán unha delegación na súa terra natal que se ocupará de levar a bo término a construción da escola.
Dende 1997 é presidente Manuel Pérez Suárez, e conta cun total de 225 socios dos que 17 son galegos e 149 descendentes. A partir dese ano deixan de recoller nos seus estatutos a finalidade instrutiva, e pasan a ser unha sociedade mutualista e recreativa, centrando as súas actividades en manter unidos aos emigrantes galegos e aos seus descendentes, proporcionándolles determinados beneficios sociais, actividades culturais e recreativas, que propicien o desenvolvemento dos lazos socio-culturais con Galicia.

O 20 de setembro de 1931 os emigrantes naturais do concello de Boiro residentes en Arxentina fundan unha entidade co nome de "Sociedad Hijos de Parroquias Unidas del Ayuntamiento de Boiro". Entre os fundadores destacan José Saavedra, presidente fundacional, José Sánchez, José López, Francisco Piñeiro, Benigno Sánchez, José R. González, Juan Lorenzo, Joaquín Quintana, Manuel Castizo, Francisco Filgueira, Ramón Cespón e Benigno del Río.
Dende a súa creación a entidade manda doazóns de cartos para construír unha escola, que finalmente se inagurou na parroquia do Saltiño e que manterán durante uns anos. No seu labor de difusión da educación e a cultura, en marzo de 1936 da a coñecer o proxecto de crear unha biblioteca circulante para achegar a lectura a todos os veciños do seu concello natal; os socios aproban tamén a creación dun fondo exclusivo para a compra de material escolar e libros de estudo para os fillos dos asociados.
Un dos seus principais obxectivos foi manter unha sociedade democrática e republicana que loitase pola unión de todos os galegos en Arxentina. Dende os seus inicios estivo adherida á Federación de sociedades gallegas de la república Argentina, destacando na súa contribución ás axudas á República durante a guerra civil. No ano 37, organiza un gran acto no mes de xuño en homenaxe a Basilio Alvarez, paisano seu e dous anos máis tarde crean o "Comité de Ayuda al Frente Popular Español", adherido á "Central Gallega" da Federación, para recadar fondos que enviar a España en axuda das vítimas da guerra civil. Xa rematada ésta, no ano 1942 organiza unha subscrición pro-axuda aos presos de Boiro e orfos de guerra deste concello. A comisión está integrada polos veciños residentes en Bos Aires: Ramón Rebollido, Juan Somoza, José Mª Tubío, José Ugía e Inocencio Lago.
En 1946, a entidade cambia de finalidades e declárase como unha sociedade recreativa, instrutiva, de auxilio mutuo e beneficencia. Entre os seus obxectivos destacan: "a acción recreativa e cultural: fomentar a unión de todos os residentes do concello de Boiro na república arxentina; difundir a cultura galega entre os emigrantes e os seus descendentes co fin de espertar o interese dos mesmos; manter vivos os costumes galegos; contribuír a mellorar a vellez dos nosos emigrantes que están a pasar necesidades".
Actualmente celebra diversas festas como a de aniversario, festa de San Ramón, celebración do Día de Galicia, etc. Tamén organiza actividades culturais con outras sociedades da colectividade: cursos de gaita, pandeireta, de danza, cursos de cerámica e cociña. Realiza ademais exposicións, concursos culturais e actividades deportivas: conta con dous equipos de fútbol e de voleibol.
Destaca tamén por unha "constante acción social atendendo as necesidades de galegos, especialmente os de Boiro, dando alimentos, remedios, asistencia médica, etc. Xestiona pensións e documentación de forma gratuíta aos necesitados e asesora aos seus socios sobre o tipo de axudas do goberno español e da Xunta".

Esta sociedade foi fundada na Habana polos naturais do concello de Abadín (Lugo) residentes na capital cubana, durante unha reunión que mantiveron o 23 de outubro de 1921 na casa dun conveciño, Bernardo Aguiar, na rúa Campanario, número 80. Nesta reunión quedou nomeada unha comisión organizadora da nova entidade que sería constituída oficialmente o 6 de xaneiro de 1922.

No momento da súa fundación tiñan previsto denominala como "Hijos de Abeledo, Corvite, Baroncelle y sus comarcas", por pertencer a ditas parroquias a maior parte dos socios fundadores; finalmente foi coñecida como "Hijos del Ayuntamiento de Abadín". A primeira directiva da sociedade estaba formada por Perfecto López Vidal, como presidente; José Díaz Pardiño, vicepresidente; secretario, Saturnino Regueira y Oseira, delegados polas parroquias que compoñen o concello: Jesús Ferreiro Díaz por Labrada, Manuel Leal Otero por Romariz, Antonio Díaz Pardiño por Fanoi, Magín Castiñeira Oseira por Abadín, José Cabado González por Goás, Perfecto López Vidal por Candia, Bernardo Aguiar por Aldixe, Generoso Anido por Abeledo, José Val por Corvite, Aparicio Portela por Baroncelle, Generoso Hermida por Moncelos, Ramón Fraga por Castromaior, e José Portela por A Graña de Vilarente.

A súa finalidade era construír escolas no seu lugar de orixe, atendendo primeiro ás parroquias máis abandoadas e necesitadas, como Cándia e Goás. Tamén contemplan nos seus estatutos obxectivos benéficos e recreativos: fomentar e estreitar a amizade entre todos os seus asociados e prestar auxilios morais e materiais aos socios que o precisaran.

En 1932 consiguen inaugurar no Cemiterio Colón un Panteón Social onde son soterrados os seus socios.

Nos anos 40 pasa a ser unha sociedade recreativa e benéfica.